Człowiek umknął. Jeśli nawet na pierwszym planie pojawi się okazały i triumfujący, to tylko jako lichy przedmiot. Ostygła twarz ma coś wyrażać, wybić wszechpotężność ludzkiej kondycji... Poza gestem tego człowieka na nic nie stać. Czmychnął ku sobie, ku swoim myślom, oczekując wielkiego denuncjatora. Siebie już ostrzegł, skrył się w okazjonalnym opakowaniu — obojętny wobec wielkiej intrygi, przygotowany w swym otępieniu na każdy cios.
Gdzież on... Granica między twarzą a maską zatarta. Ufność, że nie jest się w stanie przekroczyć samego siebie. Brak tego pragnienia, zupełny i postanowiony, w swym uprzedmiotowieniu człowiek tylko oczekuje na wielkiego inkwizytora, uległy i wrogi w swej obojętności. Ale i namiętnie ufny sile swej nijakości. Przekształciwszy się w magmę i lepkie ciasto liczy, że ostry topór nie obliże się ani jedną kroplą krwi.

      Znalazłeś uciekiniera, na peryferiach. Już nie uniesie publicznie, w geście skrajnego rozluźnienia, szklanki piwa. Nawet kubek z jogurtem schowa do kieszeni i później jego zawartość wypije ukryty w łazience, najpierw starannie zamknąwszy za sobą drzwi. Nie ujrzysz twarzy zafascynowanej karuzelą, czasem tylko matowe oczy migną W szparze między sztachetami zbutwiałego płotu.
Ten człowiek nie da się zaskoczyć. Jest zdyscyplinowany i czujny, sam z własnej woli nie sprzeda swego sumienia. Uprzedzony zwierzęcym instynktem umknie, zanim ty zdołasz o nim pomyśleć.
Pozostaje ci tylko puste miasto, bezksiężycowa noc, czuła noc, która daje ci szansę ukrycia się i wytropienia zbiega... Nikogo nocą nie spotkasz, już dawno straciła swą magiczną doskonałość. Pozostają czarne ulice, obojętne na ciebie i twe cierpienie, potulne i wspaniałomyślne.
O świcie możesz nawet kogoś schwytać... Stanie przed tobą, sprzeda swoje wymiętoszone ciało, zwiędłą twarz. Nigdy nie spojrzy ci w oczy.

       Czas na powroty dawno minął, nie dościgniesz świata, którego już nie ma. Nadeszła świeża kreacja, oferuje ci maski. Kupujesz je. Drogo płacisz, ale cóż, przy tak niewielkiej podaży... Oto schyłek marzeń i namiętności. Jeszcze chcesz być witalnym animatorem, jeszcze wymagasz od innych uczuć i pragnień.
Stałeś się wrogim rejestratorem. Rejestrujesz czas, o którym ludzie nie chcą pamiętać, oni nie chcą mieć żadnych dowodów, że byli tacy w takim czasie.
Przyjdzie świt i wracasz do domu. Może jeszcze wykręcisz film, nieostrożnie, kilka klatek prześwietli się. Cóż z tego, skoro przecież nie pamiętasz, co one utrwaliły.
Taka pora, otwierają sklep naprzeciw. Czas iść po mleko i wczorajsze bułki. Pójdziesz po mleko, kupisz bułki i na pewno zapragniesz snu.
Ale dzwonek u drzwi, zbyt głośny, zbyt dźwięczny. Nie pozwala ci zasnąć.
Może i ciebie jakiś natręt osaczył...
      
            maj 1983                                                                                                                          Adam Dolistowski

                                                                                                                       
                                                                                                                              
 

<<  powrót